وی گفت: «هميشه کساني وجود دارند که دشمن را بزرگ جلوه مي دهند و با ترجمه سخنان دشمن، حتي در جاهايي که دشمن نيز به شکست خود اقرار مي کند، آن را محال مي دانند و دشمنان بشريت را جاي خدا نشانده اند ولي امروز همه اينها فهميده اند ايران قدرت اول جهان است.» احمدی نژاد در این سخنرانی که يک روز پس از انتقادات شديد دبير سابق شوراي عالي امنيت ملي ايران ايراد شد در پاسخ به حسن روحاني که در اعتراض به سياست خارجي دولت گفته بود؛ «سياست خارجي به معني شعار دادن نيست. جمهوري اسلامي نمي تواند به دور خود ديوار بکشد و بايد در سياست خارجي انعطاف نشان دهد.» اظهاراتش را با يک «بشارت» به ملت ايران همراه کرد؛ «من به بسياري از نقاط دنيا مي روم و روزانه نيز ارتباط دارم و اخبار دنيا را مرور مي کنم و با شخصيت هاي مختلف جهان ارتباط دارم و اين نويد را مي دهم که خون شهيدان ملت ايران که دنباله خون هاي پاک کربلاست در دنيا غوغايي به راه انداخته است.» احمدي نژاد با بيان اينکه «به باور من کاروان جهان به منزل هاي آخر خود نزديک مي شود»،گفت؛ «امروز همه دنيا ملتهب و در تکاپو و تحول است و در آستانه تغيير و تحول بزرگ است.»... «نمي دانيد با دل هاي ملت ها چه کرده ايد. امروز هر جا مي رويم با هر کسي و هر قشري در کشورهاي مختلف صحبت مي کنيم انگار در تهران و ايران است.»
استدعا دارم خوب در جملات بالا دقت کنید. باور دارم که نیازی به اقامه دلیل در رد سخنان گهربار این رئیس دولت ایران نیست که کمی مداقه در آمار شاخص های کمی وضعیت کشور در حوزه های مختلف نظیر نرخ تورم، آمار بیکاری، اعتیاد ، طلاق،... و هزاران هزار نکته منفی در سابقه ۲۸ ساله جمهوری اسلامی و خصوصا" ۳سال زمامداری احمدی نژاد بهترین دلیل در رد ادعای وی است.
آنچه قصد دارم بر آن تاکید کنم حد ومرز گزافه گویی های ایشان و دیگر نورچشمی های دولت نهم است. براستی حد نادیده گرفتن شکست ها و قلب حقیقت کجاست؟ چه چیزی در ذهن آقایان می گذرد که ملت ایران را تا این حد ساده و گیج فرض کرده اند؟
دولت جشن اتمی اش را در رسای پیروزی بزرگی که منتج از گزارش البرادعی است در حالی برگزار می کند که صدای نفس های قطعنامه سوم در فضای شورای امنیت طنین انداز شده است. رئیس دولت در کنفرانسهای خبری اش ایران را آزاد ترین کشور جهان میداند که هیچ زندانی سیاسی ندارد. می گوید زنان ایران آزادترین زنان دنیایند! حد این ادعاها کجاست؟ چه شده است که این ادعاها طرح می شود و هیچ پاسخی نیز اقناعشان نمی کند. به راستی این روش آقایان بخشی از یک استراتژی فرار به جلوست یا اینان واقعا" اینگونه فکر میکند.
آیا آقای رئیس دولت شبها که دور از همه دوربینها تلویزیونی و ضبط صوت های خبرنگاران و کله های دائما" در حال تائید اطرافیانش به بستر می رود به جملاتی که در طول روز گفته است یا فرمانهایی که صادر کرده است می اندیشد؟ پیش خود چه می گوید؟ از این دو فرض خارج نیست که یا:
"با خود می گوید : یک روز دیگر هم گذشت، یک روز دیگر هم هرچه خواستم گفتم و کردم و هیچکس نگفت: آقا رئیس گمان نمی کنید اینگونه که می گویید نیست؟ و من جوابش را دادم و دیگر هیچ نگفت! خدا را شکر که امروز هم گذشت!"
و یا می گوید" خدا را شکر که یک روز دیگر در راه استواری نظام و استحکام اسلام گذشت. خدا را شکر که یک روز دیگر به استقرار دولت کریمه امام عصر (عج) نزدیک شدیم و دنیا در مقابل عظمت ملت ایران سر تعظیم فرود آورده است. خدایا ترا شکر می گویم که مرا وسیله این فتح مبین قرار دادی!"
با خود آرزو می کنم که کاش نظریه اول صحیح باشد که داشتن یک رئیس جمهور خبیث بهتر از داشتن یک رئیس جمهور ابله است. که اگر حالت دوم صحیح باشد باید گفت خدایا به ما رحم کن!
یک رئیس جمهور بدجنس هرچقدر هم که بد باشد آنقدر عقل دارد که کشور را به دام حوادثی از این بدتر نیندازد چون موجودیت او به موجودیت نظام سیاسی مستقر وابسته است ولی یک رئیس جمهور ابله ممکن است از نیت خالص قربتا" الی الله خود ،ما به جایی برساند که ترکستانمان آرزو باشد!
اگر حالت دوم صحیح باشد باید گفت آقای رئیس دولت حماقت را به ابتذال رسانده است. اگر روزهای اول شنیدن اظهاراتی نظیر "هاله نور" و "اتوبان مسیر ورود امام زمان" و یا ذکر خاطراتی از "اشاره یک کودک ۳ ساله به محمد" از سوی ایشان موجب انبساط خاطر و "ادخال سرور فی قلوب المومنین" بود امروز موجبات تهوع و تکدر خاطر را موجب می شود. گمان می شود ایشان می خواهد نام خود را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کند ؛ هرچند که خودش اصلا" اینگونه نمی اندیشد.
* نام این یادداشت برگرفته از کتاب هانا آرنت با عنوان " آیشمان و نظریه ابتذال شر " است.
